طراحی سیستم‌ها برای جریان مداوم داده‌ها و ارتباطاتی کهی در لحظه انجام می‌شوند، کمتر به استفاده از جدیدترین فریم‌ورک بستگی دارد و بیشتر به درک این موضوع مربوط است که چگونه فناوری‌های پیچیده از حالت سفارشی و دست‌ساز به ابزارهای عمومی و قابل پیش‌بینی تبدیل می‌شوند. بدون داشتن یک روش ساختاریافته برای تجسم این تکامل، تیم‌های مهندسی در نهایت یکپارچه‌سازی‌های شکننده و وابسته‌ای می‌سازند که زیر بار تغییرات نیازمندی‌های کسب‌وکار فرو می‌ریزند. این فصل با معرفی یک ابزار مدل‌سازی دقیق برای ترسیم زنجیره ارزش درک جریان، این خلأ را پر می‌کند. در قلب استراتژی معماری، چالش مدیریت عدم قطعیت در عین پاسخگویی به نیازهای واقعی کاربران قرار دارد. برای ایجاد یک پایه قابل اتکا، بحث را با مرور ویژگی‌های سطح بالا برای جریان آغاز می‌کنیم و نشان می‌دهیم چگونه تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان مستقل از طریق رابط‌های استریم سلف‌سرویس با یکدیگر تعامل دارند. اما شناخت این ویژگی‌ها تنها نیمی از مسیر است؛ ما به روشی نیاز داریم تا وابستگی‌های نامرئی میان سیستم‌های نرم‌افزاری مختلف را تجسم کنیم. اینجاست که نقشه‌برداری واردلی و نظریه وعده به عنوان ابزارهای مکمل مدل‌سازی وارد میدان می‌شوند. نقشه‌برداری واردلی با چیدن مؤلفه‌ها در امتداد یک محور تکاملی، آگاهی موقعیتی ایجاد می‌کند، در حالی که نظریه وعده روابط داوطلبانه و متقابل میان آن مؤلفه‌ها را اعتبارسنچی می‌کند. فرض کنید در حال برنامه‌ریزی یک شهر هستید: نقشه واردلی به شما نشان می‌دهد نیروگاه‌ها و جاده‌ها نسبت به شهروندان کجا قرار دارند، در حالی که نظریه وعده تضمین می‌کند که نیروگاه واقعاً متعهد به تحویل برق است و خانوار نیز متعهد می‌شود آن را به طور ایمن مصرف کند، بدون اینکه با هر بار اتصال یک وسيله برقی جدید، کل شبکه برق‌کشی شهر بازنویسی شود. ساخت این نقشه معماری با تعیین دامنه مشخص برای نقشه آغاز می‌شود و مرزهایی را تعیین می‌کند که تمرکز ما را بر روی امکان‌پذیر کردن یکپارچه‌سازی در نزدیکی زمان واقعی میان سازمان‌های مختلف با استفاده از معماری رویدادمحور متمرکز می‌کند. از دل همین دامنه، کاربران و نیاز اصلی آن‌ها را تعریف می‌کنیم: یعنی نیاز حیاتی به اشتراک‌گذاری روان اطلاعات در سراسر مرزهای سازمانی. با این حال، نیاز کاربر با جادو برآورده نمی‌شود؛ بلکه به یک زنجیره ارزش یکپارچه‌سازی جریان نیازمند است که از مؤلفه‌های تخصصی تشکیل شده باشد. این مؤلفه‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کنیم: مؤلفه‌های یکپارچه‌سازی جریان (شامل رابط‌های اتصال منطقی و پروتکل‌های ارتباطی که قالب‌بندی داده‌ها و کنترل جریان را مدیریت می‌کنند) و مؤلفه‌های تعاملی که شامل منابع، پردازنده‌ها، صف‌ها و مقصدهای داده هستند. مقصدهای داده به عنوان مناطق فرود برای داده‌های پردازش‌شده عمل می‌کنند، در حالی که منابع، سیگنال‌های خام را از دنیای خارج جمع‌آوری می‌کنند. بخش اصلی کار در این میان انجام می‌شود: پردازنده‌ها استریم‌های خام را به رویدادهای معنادار تبدیل می‌کنند و صف‌ها داده‌ها را از طرف تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان به طور ایمن ذخیره و ارسال می‌کنند. بدون پردازنده‌ها برای شکل دادن به داده‌ها و صف‌ها برای جداسازی سیستم‌ها، تنها در حال جابجایی کورکورانه بایت‌های خام بدون هیچ‌گونه زمینه کسب‌وکاری خواهیم بود. در زیربنای تمام این ماشین‌آلات عملیاتی، لایه زیرساخت قرار دارد که ظرفیت پردازش خام و خدمات عمومی مورد نیاز برای اجرای وظایف محاسباتی در مقیاس وسیع را فراهم می‌کند. ارزیابی این مؤلفه‌ها، تنش‌ها و بده‌بستان‌های حیاتی معماری را آشکار می‌کند. برجسته‌ترین تنش میان اتصال و جداسازی وجود دارد: در حالی که تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان به تبادل استریم‌های مداوم داده نیاز دارند، اتصالات مستقیم نقطه‌به‌نقطه سیستم‌های شکننده و غیرقابل نگهداری ایجاد می‌کنند. معرفی مؤلفه‌های مسیریابی و صف‌بندی واسطه با وعده تحویل غیرهمزمان، این مشکل را حل می‌کند، اما در عین حال پیچیدگی مدیریت حالت توزیع‌شده و طرح‌واره‌های رویداد را به همراه دارد. علاوه بر این، تعیین وضعیت تکاملی هر مؤلفه، مهندسان را وادار می‌کند با یک واقعیت سخت روبرو شوند: در حالی که زیرساخت‌ها و مقصدهای ذخیره‌سازی پایه تا حد زیادی به خدمات ابری عمومی تبدیل شده‌اند، پروتکل‌های پیام‌رسانی و رابط‌های استریم همچنان بسیار پراکنده هستند و نیازمند هدایت استراتژیک دقیق‌تری هستند. [ ] تعریف دامنه و نیاز کاربر برای یک ابتکار معماری رویدادمحور با استفاده از اصول نقشه‌برداری واردلی [ ] اعمال نظریه وعده برای اعتبارسنجی روابط متقابل میان تولیدکنندگان، مصرف‌کنندگان و مؤلفه‌های پیام‌رسانی واسطه [ ] دسته‌بندی مؤلفه‌های سیستم به منابع، پردازنده‌ها، صف‌ها و مقصدها برای جداسازی جمع‌آوری داده از تبدیل و ذخیره‌سازی [ ] ارزیابی مرحله تکاملی رابط‌ها و پروتکل‌های یکپارچه‌سازی در طيف پیدایش-سفارشی-محصول-کالا [ ] بهره‌گیری از زیرساخت‌های ابری و خدمات عمومی برای پشتیبانی از یکپارچه‌سازی جریان رویدادمحور و مقیاس‌پذیر بدون نیاز به مدیریت سخت‌افزار فیزیکی
