پیش از آنکه بتوانید دژ محکمی بسازید، باید دارایی‌های ارزشمند خود را فهرست کنید. در امنیت ابری (Cloud Security)، این فرض که تمام زیرساخت و داده‌ها به یک اندازه اهمیت دارند، راه سریعی به سمت فاجعه است، زیرا همه اطلاعات ارزش یکسانی ندارند. ایمن‌سازی محیط‌های ابری مدرن اغلب متوقف می‌شود زیرا تیم‌ها با یک فایل لاگ معمولی درست مثل یک دیتابیس حاوی شماره کارت‌های اعتباری رفتار می‌کنند. بدون رویکردی نظام‌مند برای شناسایی اینکه واقعاً چه داده‌هایی دارید، چرخه مهندسی خود را هدر می‌دهید و کنترل‌های سنگین را روی دارایی‌های بازاریابی عمومی اعمال می‌کنید، در حالی که رکوردهای حساس مشتریان را بدون رمزنگاری در یک باکت عمومی رها می‌کنید. نخستین مانع مهندسی شما شناسایی و دسته‌بندی داده‌ها (Data Identification and Classification) است. شما نمی‌توانید از چیزی که نمی‌دانید وجود دارد محافظت کنید و قطعاً نمی‌توانید بدون آگاهی از میزان خسارت یک نشت احتمالی، دفاع خود را اولویت‌بندی کنید. بدون این فاز کشف بنیادین، ممیزی‌های تطابق به وحشتی کور و حوادث امنیتی به فجایعی غیرقابل کنترل تبدیل می‌شوند. برای کاربردی کردن این دسته‌بندی، به سطوح نمونه دسته‌بندی داده (Example Data Classification Levels) نیاز دارید که هرکسی از توسعه‌دهنده تازه‌کار تا مدیر ارشد بتواند آن‌ها را به طور بصری درک کند. یک مدل رایج از داده‌های عمومی (امن برای خواندن عموم) تا داده‌های محرمانه یا محدود (مانند رازهای API، کلمات عبور و اطلاعات هویتی) متغیر است. این موضوع را مانند سیستم کارت دسترسی در یک ساختمان شرکتی تصور کنید: برخی درها باز هستند، برخی نیاز به کارت معمولی دارند و اتاق سرور نیازمند مجوز بیومتریک است. این قیاس کمی نقص دارد زیرا داده‌های دیجیتال می‌توانند در کسری از ثانیه بی‌نهایت کپی شوند و ابطال دسترسی را بسیار پیچیده‌تر از پس دادن یک کلید فیزیکی کنند. سپس باید تاکسونومی داده‌های خود را با الزامات صنعت یا مقررات مرتبط (Relevant Industry or Regulatory Requirements) مانند استانداردهای پرداخت یا حریم خصوصی کاربران تطبیق دهید. نادیده گرفتن این چارچوب‌های قانونی و مالی یک اشتباه جزئی نیست، بلکه منجر به جریمه‌های سنگین و از دست رفتن فوری اعتماد مشتریان می‌شود. تطابق به‌ندرت یک وظیفه مهندسی هیجان‌انگیز است، اما برخورد با آن به عنوان یک مسئله حاشیه‌ای یعنی بازنویسی سیستم‌های ذخیره‌سازی زیر فشار ضرب‌الاجل‌های قانونی. انتقال بار کاری به فضای ابری مکان زندگی داده‌ها را تغییر می‌دهد و مدیریت دارایی‌های داده در ابر (Data Asset Management in the Cloud) را کاملاً متفاوت از رکوردهای فیزیکی مرکز داده سنتی می‌کند. در یک مرکز داده فیزیکی، هارد دیسک‌ها در قفسس‌های قفل‌شده قرار دارند؛ اما در ابر، داده‌ها در فضای ذخیره‌سازی شیء توزیع‌شده، دیتابیس‌های مدیریت‌شده و نودهای پردازشی ناپایدار در مناطق جهانی زندگی می‌کنند. اگر این مسیرهای پویا را نقشه برداری نکنید، داده‌های پنهان به سرعت انباشته می‌شوند و توسعه‌دهندگان محیط‌های تستی را با دیتابیس‌های تولیدی راه می‌اندازند. برای پیگیری این پراکندگی، تیم‌های مهندسی به شدت به برچسب‌گذاری منابع ابری (Tagging Cloud Resources) برای دسته‌بندی فراداده‌ها، مالکیت و سطوح حساسیت به صورت برنامه‌نویسی اتکا می‌کنند. بدون یک خط‌مشی سخت‌گیرانه برای تگ‌گذاری که از طریق زیرساخت به عنوان کد اجرا شود، منابع یتیم می‌شوند، بودجه‌ها از کنترل خارج می‌شوند و تیم‌های امنیتی دید خود را نسبت به محل نگهداری اطلاعات حساس از دست می‌دهند. پس از شناسایی و تگ‌گذاری، حفاظت از داده‌ها در ابر (Protecting Data in the Cloud) نیازمند یک استراتژی دفاعی چندلایه است که انتقال و حالت سکون را پوشش دهد. اگر مهاجمی به پیرامون شبکه شما نفوذ کند، داده‌های رمزنشده گنجینه‌ای آماده برای سرقت هستند. متکی بودن صرف به فایروال‌های شبکه یک ضدالگوی خطرناک است زیرا محیط‌های ابری مدرن متخلخل هستند. برای به حداقل رساندن سطح مواجهه بدون آسیب به کارایی برنامه، مهندسان از توکنیزاسیون (Tokenization) استفاده می‌کنند تا عناصر داده حساس را با معادل‌های غیرحساس جایگزین کنند، در حالی که داده‌های واقعی با امنیت در یک والت نگهداری می‌شوند. این روش برای پردازش پرداخت‌ها بسیار عالی است، اما نیاز به نگهداری یک دیتابیس نگاشت امن و با دسترسی پذیری بالا دارد که در صورت عدم طراحی برای مقاومت در برابر خطا، نقطه شکست واحد جدیدی ایجاد می‌کند. در نهایت، هنگامی که توکنیزاسیون کافی نیست، قطعیت ریاضی از طریق رمزنگاری (Encryption) وارد عمل می‌شود. چه از رمزنگاری تقارنی برای ذخیره‌سازی حجیم با کارایی بالا استفاده کنید و چه رمزنگاری نامتقارنی برای تبادل امن کلید، رمزنگاری تضمین می‌کند که حتی اگر حجم‌های ذخیره‌سازی خام به سرقت روند، داده‌ها همچون متن رمزنشده غیرقابل خواندن باقی بمانند. بده‌بستان اصلی در اینجا مدیریت کلید است: کلیدهای رمزگشایی خود را گم کنید و داده‌هایتان برای همیشه از دست رفته‌اند. امنیت محصولی نیست که خریداری شود یا چک‌لیستی که یک بار تکمیل شود؛ امنیت یک چرخه مهندسی مستمر است که برپایه شناخت داده‌ها، درک ارزش آن‌ها و اعمال کنترل‌های متناسب استوار است. | نوع کنترل | هدف اصلی | بده‌بستان مهندسی اصلی | | :--- | :--- | :--- | | دسته‌بندی | اولویت‌بندی ریسک و تمرکز بودجه امنیتی | نیازمند ممیزی مداوم دستی و خودکار | | توکنیزاسیون | کاهش دامنه تطابق و شعاع انفجار | اضافه کردن تاخیر جستجو و ریسک دسترسی والت | | رمزنگاری | تضمین محرمانگی حتی در صورت شکست پیرامون | اضافه کردن سربار پردازنده و ریسک شدید بازیابی کلید | [ ] فهرست‌برداری و دسته‌بندی تمام دارایی‌های داده موجود در محیط‌های توسعه، استیجینگ و پروداکشن. [ ] پیاده‌سازی یک تاکسونومی تگ‌گذاری استاندارد برای تمام منابع ابری با استفاده از زیرساخت به عنوان کد. [ ] ممیزی الزامات تطابق در برابر استانداردهای صنعتی مانند مقررات حریم خصوصی یا امنیت پرداخت. [ ] استقرار مکانیزم‌های توکنیزاسیون برای داده‌های حساس مانند اطلاعات پرداخت یا پرونده‌های پزشکی. [ ] اعمال رمزنگاری در حالت سکون و در حال انتقال در تمام دیتابیس‌ها، انباره‌های شیء و صف‌های پیام‌رسانی.