اگر دارایی دیجیتالی خود را نبینید، نمی‌توانید از آن دفاع کنید، در حالی که زیرساخت‌های ابری مدرن ساخت منابعی را که در چند دقیقه از دید پنهان می‌شوند بسیار آسان می‌کنند. مدیریت زیرساخت‌های ابری تفاوت بنیادینی با فناوری اطلاعات سنتی دارد، زیرا در ابر شما امنیت فیزیکی را برونسپاری (Outsource) کرده‌اید و تمام تمرکز خود را روی منابع نرم‌افزاری و دیجیتال می‌گذارید. بدون داشتن یک فهرست جامع، منابع فراموش‌شده تبدیل به بمب‌های ساعتی خاموشی می‌شوند که سازمان را در معرض نفوذ قرار می‌دهند. مدیریت دارایی در فناوری اطلاعات سنتی متکی بر ردیابی فیزیکی، کلید قفسه‌ها و شماره سریال سخت‌افزاری است. در محیط ابری، دارایی‌ها کاملاً بر پایه نرم‌افزار تعریف می‌شوند. نمونه‌های پردازشی، مخازن ذخیره‌سازی و اجزای شبکه از طریق رابط‌های برنامه‌نویسی ایجاد می‌شوند و می‌توانند به سرعت در مناطق مختلف جغرافیایی پخش شوند. با این حال، ارائه‌دهندگان ابری تنها دارایی‌هایی را ردیابی می‌کنند که به طور مستقیم از طریق کنترل‌پنل آن‌ها ایجاد شده باشند. اگر یک ماشین مجازی را بالا بیاورید و به صورت دستی کانتینرها را درون آن راه‌اندازی کنید، ارائه‌دهنده ابری هیچ دیدی نسبت به آن اجزای داخلی نخواهد داشت. این شکاف دیده‌بانی باعث ایجاد سایه فناوری اطلاعات و بارهای کاری ردیابی‌نشده می‌شود. برای مهار این پراکندگی، سازمان‌ها باید انواع دارایی‌های ابری را بشناسند. دارایی‌های پردازشی مانند ماشین‌های مجازی و توابع بدون سرور نقش موتورهای پردازش را دارند. دارایی‌های ذخیره‌سازی شامل سطل‌های اشیاء و حجم‌های دیسک هستند که داده‌های حیاتی را نگه می‌دارند. دارایی‌های شبکه مانند شبکه‌های ابری خصوصی و متعادل‌کننده‌های بار، جریان ترافیک را هدایت می‌کنند. بدون نظارت دقیق بر هر سه حوزه، پیکربندی‌های غلط از زیر چشم پنهان می‌مانند. جمع‌آوری این فهرست نیازمند یک خط لوله مدیریت دارایی خودکار است. این خط لوله به طور مداوم ردپای منابع را کشف، دریافت و تحلیل می‌کند. هنگامی که کشف دارایی با شکست مواجه می‌شود، آسیب‌پذیری‌ها از طریق نقاط ضعف خاصی رشد می‌کنند: نشت‌های تدارکاتی زمانی رخ می‌دهند که منابع جدید کانال‌های تأیید استاندارد را دور می‌زنند؛ نشت‌های پردازشی زمانی اتفاق می‌افتند که ابزارهای سنجش داخلی از دیدن بارهای کاری جدید بازمی‌مانند؛ نشت‌های ابزاری زمانی رخ می‌دهند که اسکنرهای امنیتی نمی‌توانند رابط‌های ابری را تحلیل کنند؛ و نشت‌های یافته‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که گزارش‌های آسیب‌پذیری در میان حجم هشدارها گم می‌شوند. برای ایجاد نظم در این حجم از منابع، برچسب‌گذاری الزامی است. برچسب‌های متادیتا دارایی‌ها را بر اساس محیط، حساسیت داده یا مالک دسته‌بندی می‌کنند. برچسب‌گذاری صحیح امکان بررسی‌های امنیتی خودکار را فراهم می‌کند و به شما اجازه می‌دهد سیاست‌هایی مانند جلوگیری از ذخیره داده‌های حساس در محیط‌های توسعه را اعمال کنید. | حوزه دارایی | نمونه انواع منابع | ریسک اصلی دیده‌بانی | | --- | --- | --- | | پردازش | ماشین‌های مجازی، توابع بدون سرور | کانتینرهای پنهان شده درون ماشین‌های مجازی | | ذخیره‌سازی | سطل‌های اشیاء، حجم‌های دیسک | مخازن داده با دسترسی عمومی | | شبکه | گروه‌های امنیتی، متعادل‌کننده‌های بار | قوانین دسترسی ورودی بیش از حد باز | یک دارایی ردیابی‌نشده صرفاً یک نقص مدیریتی نیست، بلکه دعوت‌نامه‌ای باز برای دسترسی غیرمجاز است. حفاظت از دارایی‌های ابری یک تضاد بنیادی را آشکار می‌کند: بده‌بستان (Trade-off) میان سرعت عملیاتی و دیده‌بانی کامل. توسعه‌دهندگان می‌خواهند زیرساخت را بدون اصطکاک بوروکراتیک ایجاد کنند، در حالی که تیم‌های امنیتی خواهان نظارت کامل و کنترل‌های سخت‌گیرانه انطباق هستند. [ ] نقشه‌برداری کامل از تمام دارایی‌های پردازشی، ذخیره‌سازی و شبکه در حساب‌های ابری چندگانه [ ] پیاده‌سازی خط لوله خودکار کشف دارایی برای حذف نقاط کور موجودی [ ] ممیزی کانال‌های تدارکات برای شناسایی زودهنگام ایجاد منابع خودسرانه [ ] رفع نشت‌های ابزاری و یافته‌ها برای اطمینان از دسترسی اسکنرهای امنیتی به تمام بارهای کاری [ ] اعمال الگوی برچسب‌گذاری استاندارد برای دسته‌بندی محیط و حساسیت داده‌ها