دیگر وقت آن رسیده است که از کلیک کردن‌های دستی در کنسول ابری دست بردارید و زیرساخت (Infrastructure) خود را دقیقاً مانند کدهای نرم‌افزاری مدیریت کنید. سخت‌ترین بخش ورود به دنیای مهندسی ابری مدرن، یادگیری الگوریتم‌های پیچیده نیست، بلکه تنظیم دقیق سیستم شخصی است تا بتواند بدون خطاهای عجیب و غریب، با رابط‌های برنامه‌نویسی ابری ارتباط برقرار کند. بدون داشتن یک محیط کاری استاندارد، شما در تاریکی حرکت می‌کنید؛ دیپلوی‌ها به شکل مرموزی باشکست مواجه می‌شوند، کلیدهای امنیتی لو می‌روند و اسکریپت‌های ساده به دلیل عدم تطابق نسخه‌ها از کار می‌افتند. این فصل دقیقاً همین خلأ را پر می‌کند و لپ‌تاپ شما را به یک مرکز کنترل دقیق تبدیل می‌کند تا ابزارهای لازم برای خودکارسازی (Automation) زیرساخت آماده شوند. پیش از نوشتن حتی یک خط کد خودکارسازی، باید بدانید چه ابزارهایی نیاز دارید (What You'll Need). این کار درست مانند چیدن میز کار پیش از ساخت یک قطعه چوبی است؛ کمبود حتی یک ابزار کلیدی باعث می‌شود در نیمه راه متوقف شوید. در گام نخست، با نصب و بررسی راه‌اندازی (Installing and Verifying Your Setup) مطمئن می‌شویم که ترمینال شما سالم و آماده به کار است. بدون این بررسی اولیه، ممکن است ساعت‌ها وقت خود را صرف رفع خطاهای ساختاری کنید که ناشی از نصب ناقص یا مشکلات مسیر سیستم (PATH) است. سپس پل ارتباطی اصلی خود با ابر را با نصب رابط خط فرمان آمازون (Installing the AWS CLI) برقرار می‌کنید. این ابزار به شما اجازه می‌دهد مستقیماً از طریق ترمینال، منابع ابری را ایجاد یا نابود کنید. بدون آن، به محیط وب‌سایت محدود می‌شوید و نمی‌توانید فرآیندها را اسکریپت‌نویسی کنید. در کنار این مورد، مبحث کانتینرها با نصب موتور داکر (Installing the Docker Engine) وارد میدان می‌شود. داکر کدهای شما را به همراه تمام وابستگی‌ها بسته‌بندی می‌کند تا مطمئن شوید هر جا که اجرا شود، رفتار کاملاً یکسانی خواهد داشت. فراموش کردن داکر یعنی افتادن در دام قدیمیِ «روی سیستم من بهشتی کار می‌کند اما در پروداکشن خطا می‌دهد». از آنجا که منطق خودکارسازی ما برپایه اسکریپت است، بررسی نسخه پایتون (Checking Your Python Version) تضمین می‌کند که مفسر شما از قابلیت‌های مدرن پشتیبانی می‌کند. پایتون به عنوان چسب همبستگی میان سرویس‌های ابری عمل می‌کند. علاوه بر این، هیچ چرخه مهندسی بدون کنترل نسخه دوام نمی‌آورد، بنابراین نصب گیت (Installing Git) برای ردیابی تغییرات و همکاری امن کاملاً حیاتی است. برای مدیریت کانتینرها در مقیاس وسیع، به نصب کوبرنتیز (Installing Kubernetes) می‌پردازید که استاندارد صنعت برای ارکستراسیون کانتینرها است. مدیریت دستی کانتینرها بدون کوبرنتیز مانند کنترل یک ارکستر بزرگ بدون رهبر است. در نهایت، تمامی این اجزا در بخش ایجاد اولین پایپلاین ساده (Creating Your First Bare-Bones Pipeline) به هم می‌پیوندند تا یک مسیر خودکار برای ساخت کلاستر کانتینری و دیپلوی اپلیکیشن پایتون شکل بگیرد. هر راه‌اندازی فنی دارای یک بده‌بستان (Trade-off) اساسی میان سرعت و امنیت است. استفاده از دسترسی‌های پیش‌فرض و باز باعث می‌شود سریع‌تر شروع کنید، اما امنیت سیستم را به خطر می‌اندازد. در مقابل، اعمال قوانین سخت‌گیرانه امنیتی نیاز به دانش اولیه بیشتری دارد اما از هزینه‌های سرسام‌آور ناشی از لو رفتن کلیدها جلوگیری می‌کند. [ ] بررسی و آماده‌سازی ابزارهای پایه روی سیستم شخصی [ ] پیکربندی و احراز هویت رابط خط فرمان ابری [ ] نصب و تست موتور داکر برای اجرای کانتینرها [ ] اطمینان از سازگاری نسخه پایتون برای اسکریپت‌نویسی [ ] راه‌اندازی گیت برای ردیابی تغییرات کد [ ] آماده‌سازی ابزارهای مدیریت کوبرنتیز [ ] ساخت اولین پایپلاین خودکار برای دیپلوی سرویس‌ها